Psycholog proponuje 18-22 maj

Witam serdecznie dzieci i rodziców.

Moja propozycja na ten tydzień to:

ZABAWY ROZWIJAJĄCE
ZDOLNOŚCI SKOJARZENIOWE, SPOSTRZEGAWCZOŚĆ,
WYOBRAŹNIĘ I MOWĘ

Przedstawione zabawy rozwijają podstawowe operacje umysłowe myślenia twórczego. Dominują
w nich metody poszukujące, ekspresyjne i praktyczne, najbardziej wyzwalające aktywność twórczą dziecka. Zachęcam Państwa do korzystania ze wszystkich moich dotychczasowych propozycji. Być może niektóre zabawy szczególnie się Waszemu dziecku spodobały, więc je powtarzajcie i dobrze się bawcie, bo o to przede wszystkim chodzi.

A teraz propozycje zabaw:

Skojarzenia– Rodzic prezentuje dowolny obrazek, pytając dziecko z czym mu się kojarzy. Dziecko podaje swoje skojarzenia lub tworzy rysunki, np. Co kojarzy mi się z latem? Dziecko swoje skojarzenia może rysować w formie małych piktogramów, rysuneczków dookoła obrazka wyjściowego.

Znana postać– dorosły zaczyna opowieść, opisując dziecku znaną postać bajkową np. Kopciuszka. Podczas opowiadania za każdym razem dodaje jedno zdanie na temat tej postaci. Zadaniem dziecka jest jak najszybciej odgadnąć o jaką postać chodzi.

100 określeń – Dziecko próbuje definiować znane przedmioty codziennego użytku., np. „Jak myślisz, jak moglibyśmy inaczej nazwać stół? W odpowiedzi można dziecku poddać pomysł nawet bardzo abstrakcyjny np. stół to olbrzym na szczudłach, to wielka deska na 4 nogach, to kolega ławy itp.

Wymień 5 przedmiotów – Dziecko razem z rodzicem, przy dźwiękach muzyki podają sobie piłkę
i wymieniają różne litery. Gdy muzyka umilknie osoba, która jest w posiadaniu piłki ma wymienić
5 przedmiotów zaczynających się na podana literę następnie rzuca piłkę do przeciwnika, który jeśli nie wymieni 5 przedmiotów daje fanta.

Magiczna plama– dziecko otrzymuje kartkę, którą składa na połowę. Na jedną połowę kartki wyciska kilka kropel tuszu, farby i przykłada drugą połową dokładnie przyciskając. Po rozłożeniu kartki ma dwie identyczne plamy. Próbuje porównać z czym mu się plama kojarzy. Potem obrysowuje pisakiem wyobrażoną postać dorysowując inne charakterystyczne elementy postaci.

Kuferek skarbów– rodzic wyciąga z kuferka, pudełka, worka zgromadzone w nim przedmioty
i pokazuje dziecku. Zadaniem dziecka jest odgadnąć do czego służy każdy przedmiot. Następnie dziecko wymyśla inne zastosowanie znanych na co dzień przedmiotów.

Snuj się, snuj bajeczko – Dorosły wprowadza nastrój i zaczyna opowiadać wymyśloną bajkę np. dawno, dawno temu, za lasem, w maleńkiej chatce mieszkała dziewczynka… dziecko opowiada dalej dodając jedno swoje zdanie itd. Następnie rodzic lub kolejna osoba biorąca udział w zabawie dopowiada dalszą część historii i tak dalej. Na zakończenie dziecko podejmuje próbę odtworzenia całej bajki. Może odegrać ją w formie dramy, scenki rodzajowej lub pantomimy.

Skarbnica– zabawa polega na wymienianiu słów według określonych wymogów treściowych. Dziecko wymienia rzeczy – obiekty według podanej kategorii np. tylko białe (śnieg, mąka, cukier itp.). Następnie rodzic dodaje kolejne kryterium: wymień rzeczy lub obiekty białe i miękkie itp. Można podawać różne kryterium w zależności od opracowywanej tematyki, wieku i możliwości dziecka.

W krainie fantazji – Dziecko zastanawia się, gdzie chciałyby się przenieść: w przeszłość lub
w przyszłość. Rodzic podpowiada, że aby się tam przenieść, należy użyć swojej wyobraźni. Tam każde dziecko zobaczy siebie, co robi, kto tam jest, jak wygląda kraina, jak się tam czuje itp. Dziecko opowiada o swojej krainie fantazji, może też przedstawić ją w formie plastycznej.

Podczas zajęć grupowych w przedszkolu tworzyliśmy z dziećmi „ czarodziejskie wyspy”, proponowana zabawa jest analogiczna. Bawiąc się z dzieckiem w „ krainę fantazji” można jednocześnie porozmawiać z nim na szereg tematów i aspektów życia społecznego, norm, zasad, np. „ jak pomagają sobie mieszkańcy twojej krainy?, w co się bawią?, co robią jeżeli wyrządzą komuś przykrość?, jakie zasady obowiązują w twojej krainie?” itp.

Podobieństwa i różnice– rodzic podaje przymiotnik, a dziecko dobierają do niego pojęcia przeciwstawne np. bogaty-biedny, wysoki- niski, słodki- kwaśny, wolny- szybki itp. Można zaprezentować wylosowane pojęcie.

KĄCIK DLA RODZICA

Tematy zaproponowane w „ Kąciku dla rodzica” opracowane są na podstawie programu : „ Szkoła dla rodziców i wychowawców” Joanny Sakowskiej oraz na podstawie koncepcji T. Gordona
„ Wychowanie bez porażek” i książki A. Faber i E. Mazlish z cyklu „ Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”

Kącik dla rodzica proponuje w tym tygodniu ciąg dalszy refleksji na temat uczuć.

Na początek proszę uruchomić swoją wyobraźnię i spróbować poczuć się w trudnej sytuacji, np. takiej: w pracy zanosi się na gorący tydzień, masz bardzo ważne zadanie do wykonania, wiąże się
z tym gratyfikacja finansowa, już poświęciłaś ( -eś) sporo czasu na to zadanie, ale jeszcze musisz przez tydzień posiedzieć dłużej w pracy. Jesteś podekscytowana (-y), jak to się często mówi „ nakręcona
(-y)”. wracasz do domu i okazuje się, że dziecko ma gorączkę, jest chore, nie pójdzie do przedszkola
i nie ma kto z nim zostać. Zadanie zawalone, szef wściekły. Zbeształ Cię przy wszystkich pracownikach działu. A ty? Co czujesz?

Jednocześnie bliscy próbują Ci pomóc „ dobrymi” radami. Ktoś bagatelizuje, mówiąc „ weź się
w garść, nie histeryzuj”, ktoś radzi ci żeby porozmawiać z szefem, przeprosić go, za to, że nie zdążyłaś ( -eś) wykonać zadania, ktoś filozofuje, mówiąc, że tak to w życiu bywa, ktoś dopytuje o szczegóły, inna osoba staje po stronie szefa, mama się nad tobą użala, a jedna osoba, niech to będzie sąsiadka
z psem na spacerze nie doradza, nie użala się, nie osądza i nie krytykuje, tylko cię wysłuchała
i w prosty sposób się do tego odniosła, mówiąc: „ to musiało być dla ciebie trudne i przykre, być atakowanym bez możliwości wyjaśnienia. Wygląda na to, że mocno cię to wytrąciło z równowagi”.

Powyższa historyjka pokazuje, że tym, czego ludzie potrzebują najbardziej, gdy miotają nimi silne uczucia, jest poczucie zrozumienia przez drugą osobę. Wszelkiego rodzaju rady mogą spowodować, że poczujemy się jeszcze gorzej. Jest tu jednak pewna pułapka. Należy uważać z komunikatem
„ rozumiem co czujesz”, bo nie koniecznie możemy to rozumieć. Dużo bardziej prawdziwy będzie komunikat „to musiało być dla ciebie trudne i przykre”, „mam wrażenie, że…”

Jak najczęściej odpowiadamy dziecku, które np. jest złe bo coś mu się nie udało, ktoś go zranił, wyśmiał, zepsuła mu się zabawka, nie poszedł mu sprawdzian….

  • Zaprzeczamy- „ nic takiego się nie stało, nie przejmuj się, jutro się pogodzicie”

  • Filozofujemy- no cóż synku, musisz się nauczyć, że w życiu mogą cię spotkać niemiłe niespodzianki, tak to jest…”

  • Radzimy- słuchaj synu, wiem co musisz zrobić, przeproś Panią, przygotuj referat …., zaproś Wojtka na rower…

  • Dopytujemy- opowiedz wszystko dokładnie, kto jeszcze się źle zachowywał, o co się pokłóciłeś, kto się bawił twoim samochodzikiem?….

  • Bronimy drugiej osoby- Pani jest od tego, żeby was nauczyć i pilnować dyscypliny…

  • Żalimy się – tak mi ciebie szkoda, ten Wojtek to łobuz, nie baw się z nim, moje biedactwo….

  • Psychologizujemy- problem tkwi synku w tym, że ty nie potrafisz pracować systematycznie…., źle organizujesz sobie zabawę, kłócisz się z Wojtkiem bo jesteś przewrażliwiony na swoim punkcie, od małego talki byłeś, musisz nad tym popracować.

Aby pomóc dziecku, by radziło sobie z własnymi uczuciami należy:

  • Słuchać dziecka bardzo uważnie. Nie ingerować na siłę, jeżeli w danej chwili dziecko nie chce rozmawiać. Daj mu spokojny komunikat, że w każdej chwili możesz go wysłuchać
    i porozmawiać.

  • Zaakceptować jego uczucia ( „ och”, „mmm”’ „ tak”), nie pytać dlaczego czuje to co czuje.

  • Określić te uczucia. Nie bać się nazwać tego co widzisz- „ widzę, że jesteś zły, smutny, przygnębiony….”

  • Być w gotowości do kontaktu. Nawet jeżeli nieprawidłowo określisz stan emocjonalny dziecka i ono zerwie z tobą kontakt, zawsze możesz wrócić do sprawy, jesteś w gotowości, ale dziecko musi o tym wiedzieć.

Konieczność słuchania dziecka istnieje zawsze wtedy, gdy ono ma problem. Czas na taką rozmowę musi się znaleźć. Dziecko w każdym wieku potrzebuje rodzica, który jest blisko i znajdzie czas aby porozmawiać bez oceniania. Dobre słuchanie dziecka wymaga spełnienia kilku warunków.

  • Dobre słuchanie wymaga kontaktu wzrokowego.

  • Dobre słuchanie nie zakłada, że wie się , co druga osoba powie.

  • Dobremu słuchaniu pomaga zadawanie pytań wyjaśniających i powtarzanie innymi słowami tego co się zrozumiało-„ słyszę, że jesteś zaniepokojony tym czy dobrze to zrobiłeś, czy dobrze zrozumiałam?”

  • Dobre słuchanie zakłada brak przesadnej reakcji i natychmiastowego działania. Natychmiastowa impulsywna reakcja sprawia, że dzieci boją się tego, co może się zdarzyć
    w przyszłości, a to może prowadzić do zerwania linii porozumienia. Cierpliwość jest kluczową sprawą w budowaniu zaufania i otwartości pomiędzy rodzicem a dzieckiem.

  • Dobre słuchanie oznacza akceptację i niewyśmiewanie tego, co mówi dziecko.

Zaakceptowanie uczuć dziecka nastręcza wielu rodzicom ( i nie tylko) dużo trudności ponieważ:

  • Nie potrafimy zaakceptować uczuć dziecka, gdy nie akceptujemy swoich.

  • Często znacznie ważniejsze wydaje nam się to, jak dziecko się zachowuje, niż to, co czuje
    i przeżywa.

  • Walczymy z dzieckiem, aby nie czuło, tego, co czuje, zamiast pomóc mu z tym się uporać.

  • Często zaprzeczamy niewygodnym uczuciom dziecka, po to aby siebie od nich uwolnić.

Istnieje ogromna różnica miedzy przyzwoleniem na wyrażanie przeżyć emocjonalnych
a przyzwoleniem na działanie pod ich wpływem. Zadaniem rodziców jest pokazanie jak można wyrazić swoje emocje, nie wyrządzając nikomu szkody.

Jako pracę domową proponuje, aby Państwo zapisali kilka dialogów z dzieckiem, w których udało się Wam zastosować język porozumiewania się : reagować empatycznie, nazywać uczucia dziecka, słuchać z uwagą itp. Pomimo, że początki mogą być nie łatwe, zaręczam, że warto. Powodzenia.

Zachęcam też do lektury przytoczonej pozycji książkowej A. Faber i E. Mazlish z cyklu „ Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”.

Pozdrawiam Joanna Stychno

Angielski zdalnie 18-22 maj

Dzień dobry!Już za tydzień będziemy świętować Dzień Mamy, dlatego w tym tygodniu nauczymy się piosenki Hugs and kisses  https://www.youtube.com/watch?v=frYfZYeBO4k

Hugs and kisses, Uściski i całusy,
Hugs and kisses, Uściski i całusy,
Just for you! Tylko dla Ciebie!
Just for you! Tylko dla Ciebie!
Just to tell you, mommy, Żeby Ci powiedzieć, Mamusiu,
Just to tell you, mommy, Żeby Ci powiedzieć, Mamusiu,
I love you! kocham Cię
I love you! kocham Cię
Proszę o posłuchanie utworu z serii Very Hungry Caterpillar
I love Mom with the Very Hungry Caterpillar
https://www.youtube.com/watch?v=mYeDkMJl7l8

Mamo…
podnosisz mnie na duchu
i przytulasz.
Jesteś taka mądra
i nigdy mnie nie zapomnisz.
Nawet kiedy…
Wygłupiam się
lub staję się opryskliwy,
wskazujesz mi drogę,
i pomagasz poczuć się pewnie, przyzwyczaić się
Dlatego…
Kocham Cię Mamo.

Zachęcam również do wykonania kartki origami dla mamy ( z pomocą tatusiów) https://www.youtube.com/watch?v=4FfjCZhqfyc

Happy Mother’s Day- Szczęścliwego Dnia Matki!
I love you-Kocham Cię.
You are the best mom in the world-Jesteś najlepszą mamą na świecie.

Pozdrawiam i życzę przyjemnej nauki,
Agnieszka Osiak

Angielski zdalnie 18-22 maj

Dzień dobry! Już za tydzień będziemy świętować Dzień Mamy, dlatego w tym tygodniu nauczymy się piosenki Happy Mother’s Day. https://www.youtube.com/watch?v=MYqFPa1mrXo

Mother’s Day,                       Dzień Matki,

Mother’s Day,                      Dzień Matki,

Happy Mother’s Day!       Szczęśliwego Dnia Matki!

Here’s a gift                         Oto prezent
I’ll give to you,                   
Dam Ci
On this Mother’s Day,     
W ten Dzień Matki.

I’ll clean my room,            Posprzątam mój pokój,
I’ll make my bed,               
Pościelę łóżko,
I’ll put my toys away.       
Odłożę zabawki.

I’ll be good,                          Będę dobry ,
Just for you,                        
Tylko dla Ciebie,
On this Mother’s Day.     
W ten Dzień Matki.
Happy Mother’s Day!      
Szczęśliwego Dnia Matki!

Proszę o posłuchanie utworu z serii Very Hungry Caterpillar
I love Mom with the Very Hungry Caterpillar  
https://www.youtube.com/watch?v=mYeDkMJl7l8

Mamo…
podnosisz mnie na duchu
i przytulasz.
Jesteś taka mądra
i nigdy mnie nie zapomnisz.
Nawet kiedy…
Wygłupiam się
lub staję się opryskliwy,
wskazujesz mi drogę,
i pomagasz poczuć się pewnie, przyzwyczaić się
Dlatego…
Kocham Cię Mamo.

A poniżej link z pomysłami na kartkę dla mamy oraz grami językowymi: https://www.youtube.com/watch?v=K6H0ZMmMyQU

Thank you for raising me-Dziękuję za wychowanie mnie.
raisin-rodzynek
To me you are perfect-Dla mnie jesteś idealna.
purr-mruczeć
You’re awesome-Jesteś niesamowita.
paw-łapa
You are what a great mom-Jesteś wspaniałą mamą.
whale-wieloryb
Mom you are terrific-Mamo jesteś fantastyczna.
tea-herbata

Zachęcam również do wykonania gadżetu dla mamy. Instrukcja oraz Mother’s Day photo props do pobrania znajdują się na stronie: https://www.fullofideas.pl/2017/05/do-druku-mothers-day-photo-props/#more

Podrawiam i życzę przyjemnej nauki,
Agnieszka Osiak

 

Od 18 maja 2020 r. wznawiamy pracę Przedszkola.

 

Warunkiem przyjęcia dziecka do Przedszkola po wznowieniu działalności było terminowe wypełnienie i przesłanie Ankiety zamieszczonej na stronie przedszkola, rodzice zostali indywidualnie poinformowani o zakwalifikowaniu dziecka.

Zobowiązuje się rodzica w pierwszym dniu przyprowadzenia dziecka do przedszkola-
do dostarczenia i przekazania pracownikowi odpowiedzialnemu za przyjmowanie dzieci podpisanego przez oboje rodziców/prawnych opiekunów Oświadczenia. Oświadczenie

Rodzic, opiekun prawny dziecka zobowiązany jest do zapoznania się z Procedurą bezpieczeństwa dotyczącą zapobiegania i przeciwdziałania COVID-19 wśród dzieci, rodziców i pracowników przedszkola w trakcie prowadzonych w przedszkolu zajęć opiekuńczo-wychowawczych procedury

Podstawowe zasady i informacje

• Przedszkole nr 20 z Oddziałami Integracyjnymi jest czynne w godzinach od 6.00  do 17.00
• Dzieci do przedszkola przyprowadzane są najpóźniej  do godziny 9:00.
• Po godzinie 9:00 szatnie będą dezynfekowane i żadna osoba z zewnątrz nie będzie wpuszczona.
• Dzieci przyprowadzane są i odbierane wyłącznie przez osoby zdrowe.

• Rodzice/opiekunowie prawni przyprowadzający/odbierający dziecko do/z placówki
przy wejściu zobowiązani są do zdezynfekowania dłoni oraz stosować osłonę nosa i ust.

• Rodzice/opiek. prawni przyprowadzający lub odbierający dzieci do i z placówki mają zachować dystans społeczny w odniesieniu do pracowników, dzieci i ich rodziców wynoszący min. 2 m.

• Osoby wyznaczone do przyjmowania dzieci zobowiązane są do zmierzenia dziecku temperatury ciała.

• Dzieci przyjmowane będą przy drzwiach wejściowych do przedszkola przez wyznaczonego pracownika i przekazywane pod opiekę nauczyciela danej grupy. Dziecko po wejściu do sali myje ręce ciepłą wodą i mydłem – dzieci nie stosują środków odkażających.

• Wyjaśnij dziecku, aby nie zabierało do przedszkola zabawek i niepotrzebnych przedmiotów.

• W grupach przedszkolnych, może przebywać do 12 dzieci oraz dwóch opiekunów. Ze względów organizacyjnych zostają utworzone wielowiekowe grupy dzieci, zgodnie z deklarowanymi przez rodzica na podstawie ankiety godzinami pobytu dziecka.(bez względu na wiek). Do każdej grupy nauczyciele są przydzieleni na stałe.

Wszelkie kontakty rodziców z nauczycielami i pracownikami przedszkola odbywają się wyłącznie telefonicznie pod nr tel. (322625170), za pośrednictwem poczty elektronicznej przedszkole20@vp.pl strony internetowej http//mojeprzedszkole20.com.pl Przebywanie na terenie przedszkola należy ograniczyć do niezbędnego minimum.

• Zabrania się rodzicom, opiekunom prawnym oraz pozostałym osobom trzecim przebywania na terenie placówki oraz korzystania z ogrodu przedszkolnego – urządzeń placu zabaw i piaskownicy.

• Jedno z pomieszczeń zostało przeznaczone na izolatkę wyposażoną m.in. w środki ochrony osobistej i płyn dezynfekujący. Pomieszczenie służy do odizolowania pracownika lub dziecka w przypadku stwierdzenia objawów chorobowych.

• Zajęcia wymagające kontaktu dziecka z innym nauczycielem nadal odbywają się w sposób  zdalny. Dotyczy to zajęć rewalidacyjnych i języka angielskiego .

Praca zdalna z Psychologiem 11-15 maj

Witam serdecznie dzieci i rodziców.

W dzisiejszym poście zapraszam do wspólnej zabawy ruchowej dzieci z rodzicami.

Motto do dzisiejszych propozycji brzmi: „Miło z mamą bawić się w domu – wykorzystanie podłogi jako głównego przedmiotu zabawy”.

Propozycje zabaw na ten tydzień zaczerpnęłam z Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Scherborne.

Na początek nieco teorii.

Weronika Sherborne była angielską terapeutką, nauczycielką wychowania fizycznego.
W latach 60-tych wypracowała własny system ćwiczeń. Ma on zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci i w korygowaniu jego zaburzeń. Ćwiczenia te znane są pod nazwą Ruchu Rozwijającego. Nazwa ruchu rozwijającego wyraża główną ideę metody: – posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. Opracowany przez Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspakajanych w kontakcie
z dorosłymi.

Stosowanie metody ruchu rozwijającego przynosi korzyści dla dzieci ponieważ:

  • wspomaga rozwój,
  • wyrównuje opóźnienia w sferze emocjonalnej i społecznej.
  • uczy współdziałania z partnerem,
  • pozwala wykorzystać nagromadzoną energię, wykorzystać siłę,
  • uczy koncentrowania się na wykonywanym zadaniu.
  • wyzwala wśród uczestników wiele radości, śmiechu.

Zdaniem autorki tej metody

… „wszystkie dzieci mają dwie podstawowe potrzeby:

  • pragną poczuć się dobrze we własnym ciele (jak w domu), czyli umieć w pełni nad nim zapanować
  • odczuwają potrzebę nawiązywania kontaktu z innymi,

Zaspokojenie tych potrzeb – dobry kontakt z samym sobą i z innymi ludźmi – jest możliwy dzięki dobremu nauczaniu ruchu”.

Weronika Sherborne w metodzie Ruchu Rozwijającego wyróżnia ćwiczenia, które wspomagają rozwój dziecka. Do nich należą:

  • ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała,
  • ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu,
  • ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą,
  • ćwiczenia twórcze.

Ze względu na swą prostotę, naturalność i możliwość stosowania jej w każdych warunkach, jest to metoda dla każdego. Każdy może w niej uczestniczyć w takim zakresie, w jakim jest to dla niego możliwe. Nie ma słabszych, gorszych, czy smutnych. Wszyscy są aktywni, radośni
i zwycięscy. Każdemu coś się uda, każdy zostanie pochwalony i zachęcony do wysiłku.

A oto kilka propozycji do wesołej zabawy w domu

Ćwiczenia kształtujące świadomość schematu ciała.

„Lustro” – dziecko siedzi naprzeciwko rodzica: jedno wykonuje dowolne ruchy, gesty, druga osboa naśladuje jego ruchy.

,,Koncert – gra na plecach” – rodzic klęczy na podłodze obok leżącego dziecka (dziecko leży na brzuchu na podłodze). rodzic gra palcami na plecach leżącego dziecka. Najpierw lekko uderzając opuszkami palców, potem coraz mocniej, a następnie kantami dłoni, pięściami
i całymi dłońmi ( oczywiście z ogromnym wyczuciem, ta forma dotyku ma sprawiać przyjemność, nie może być przykrym doznaniem). W trakcie wykonywania ćwiczeń należy zmieniać siłę i rytmy uderzeń. Po chwili należy dokonać zmiany ról.

Ćwiczenia kształtujące świadomość przestrzeni.

Zabawa pt. ,,Jak najwyżej’. Wszyscy leżą na plecach ,,w rozsypce” na podłodze i sięgają rękoma i nogami ,, do sufitu”, wyciąganie ich jak najwyżej, naśladowanie ruchem dłoni gestu wkręcanie żarówek.

Zabawa pt. ,,Bączek”. Wszyscy siedzą na podłodze z nogami ugiętymi w kolanach i lekko uniesionymi. Odpychając się rękoma, każdy próbuje samodzielnie obracać się w miejscu wokół własnej osi.

„Wagoniki” – rodzic siedzi w rozkroku, obejmując rękoma siedzące przed nim dziecko. Razem poruszają się po pokoju w różnych kierunkach.

Zabawa „Raki” – leżąc na plecach, z wyciągniętymi rękami za głowę odpychając się nogami, wszyscy przesuwają się na plecach po podłodze i próbują palcami ręki – szczypcami złapać inną poruszającą się w ten sposób osobę.

Ćwiczenia oparte na relacji  opiekuńczej

„Naleśniki”, czyli rolowanie po podłodze – rodzic klęczy na podłodze przy leżącym na plechach obok dziecku, które ma wyciągnięte ręce w tył ( za głową). Dorosły  stara się powoli i lekko obrócić (przetoczyć) dziecko na brzuch. Następnie zamiana ról.

Zabawa pt. ,,Wycieczka” – rodzic  stoi przed leżącym na podłodze z dzieckiem. Dziecko leży na plecach na podłodze, z ramionami wyciągniętymi w tył ( za głową). Natomiast rodzic  przytrzymuje dziecko za nogi na wysokości kostek, lekko przeciąga je w różnych kierunkach.

Do zabawy proponuję wykorzystać wariant z kocem- dziecko leży na kocu.

Ćwiczenia rozwijające relacje  mocy i energii.

 „Przepychanki” – dziecko i rodzic siedzą na podłodze plecami do siebie i próbują się przepychać.

„Paczka” – jedna osoba siedzi skulona na podłodze, druga klęcząc naprzeciwko, próbuje go rozpakować.

Ćwiczenia oparte na relacji  partnerskiej.

Zabawa pt. ,,Piłowanie drewna”. – Dziecko i rodzic siedzą w rozkroku, zwrócone przodem, trzymając się za dłonie. Nogi jednej osoby znajdują się pod nogami drugiej. Następnie na przemian kładą się na plecach na podłodze, cały czas trzymając się za ręce.

„Rowerek” –dziecko i rodzic leżą na plecach na podłodze z nogami uniesionymi w górę i ugiętymi kolanami. Dzieci leżą tak, aby jego stopa była oparta o stopy partnera. Następnie wspólnie wykonują tzw. rowerek. Dorosły  powtarza rymowankę, różnicuje tempo:

Jedzie Radek na rowerze,

a pan Romek na skuterze.

Raz, dwa, trzy,

jedź i ty”.

„Prowadzenie ślepca” – rodzic trzyma  dziecko, (które ma zamknięte oczy) i prowadzi je (zmiana ról).

Ćwiczenia twórcze.

Swobodny taniec przy muzyce wolnej i szybkiej.

Rodzic  zaczyna zabawę od opowieści ruchowej „ Jest jesień, wieje wietrzyk z drzew opadają liście, są bardzo kolorowe, wolniutko opadają na ziemie tworząc dywan. Wyobraź sobie, że jesteś listkiem i pozwalasz aby wietrzyk tobą kołysał…”.

Ćwiczenia relaksujące

 ,,Kołysanka” do wiersza J. Porazińskiej pt. ,,Bajka iskierki” nuconej przez rodzica lub odtwarzanej. Dziecko siedzą  na podłodze w  siadzie skrzyżnym i kołysze się na boki.

Z popielnika na Wojtusia iskiereczka mruga;

Chodź, opowiem ci bajeczkę, bajka będzie długa.

Była sobie raz królowa, pokochała grajka,

Król wyprawił im wesele i skończona bajka.

Była sobie Baba –Jaga, miała chatkę z masła,

A w tej chatce same dziwy! Psst… iskierka zgasła.

Z popielnika na Wojtusia iskiereczka mruga;

Chodź, opowiem ci bajeczkę, bajka będzie długa.

Już ci Wojtuś nie uwierzy, iskiereczko mała.

Chwilkę błyśniesz, potem zgaśniesz.

Ot i bajka cała.

 „Rak”. Dziecko zwrócone twarzą do rodzica. Spacerujemy palcami: kciukiem i wskazującym po ręce dziecka.

Idzie, idzie rak

Czasem naprzód, czasem wspak.

Odpowiednio zmieniając kierunek ruchu.

Idzie rak nieborak,

Spacerujemy jak na początku,

Jak uszczypnie, będzie znak.

Delikatnie i z humorem naśladujemy szczypanie.

,,Usypiamy misia” – relaks przy muzyce. Podczas słuchania muzyki rodzic spokojnym głosem opowiada jak zasypia miś. Jak zasypiają jego części ciała ( oczy, głowa, ręce, nogi), jak misie rozluźniają się.

Życzę wiele radości ze wspólnych figli na podłodze.

 KĄCIK DLA RODZICA

Kącik dla rodzica proponuje w tym tygodniu nieco refleksji na temat uczuć.

Na początek ponownie cytat G. Mac Donald Najlepszym miejscem pod słońcem jest dom, w którym rodzice są przystępni i rozważnie unikają wszelkich zachowań, które mogłyby być odczytane jako brak zainteresowania czy jako wyraz pogardy”.

Zrozumienie człowieka jest niemożliwe bez zapoznania się ze sferą jego życia emocjonalnego. Uczucia są wartościową i bardzo istotną częścią ludzkiej natury, służą naszemu rozwojowi. Są niezastąpione, gdy chcemy zrozumieć innych ludzi i wchodzić z nimi w prawidłowe relacje. Różnica pomiędzy uczuciami i emocjami polega na tym, że o emocjach można powiedzieć, że mają charakter krótkotrwały, sytuacyjny, względnie jednorodny
( tzn. w danym momencie występuje zazwyczaj tylko jedna emocja), a impulsywność dominuje w nich nad refleksją. Uczucia są przeżyciami specyficznie ludzkimi. Od emocji różni je to, że są trwałe. Uczucia nie mają charakteru wrodzonego. Nabywamy je w trakcie doświadczeń związanych z życiem społecznym. Nie można jednak przeciwstawić sobie uczuć i emocji, gdyż one się po prostu dopełniają.

Wszelkie stany emocjonalne należy zaakceptować- pewne działania z nich wynikające należy ograniczać. Często nie pozwalamy sobie na te emocje i uczucia, których wolelibyśmy nie mieć. Niechętnie przyznajemy się do istnienie niewygodnych dla nas uczuć. Należy uświadomić sobie jednak, że przyznanie się do naszych przykrych, niewygodnych przeżyć emocjonalnych nie oznacza przyzwolenia na wyładowanie ich na innych ludziach. Oznacza jedynie wzięcie ich pod świadomą kontrole. Dzięki wiedzy o moich uczuciach potrafię je kontrolować i mogę nauczyć się sposobów uwalniania od nich i wyrażania ich bez wyrządzania szkody innym.

Zapominanie o tym, że życie emocjonalne jest wyposażeniem natury ludzkiej i powinno nam służyć i dostarczać energii do podejmowanych działań, prowadzić może do dwóch skrajnie różnych, ale tak samo nieprawidłowych sposobów traktowania stanów emocjonalnych- jako „ panów” nas samych lub jako naszych „ wrogów”.

Uczucia i emocje w roli panów to:

Przechodzenie bez refleksji od jednego do drugiego stanu emocjonalnego. Nadmierna koncentracja na uczuciach i emocjach, uporczywe analizowanie siebie i swego stanu emocjonalnego, „ zalewanie” bliźnich naszym wnętrzem.

Postawy takie nie sprzyjają budowaniu relacji, a mogą prowadzić do eliminowania z naszego działania takich umiejętności jak umiejętność przebaczenia, troska o innych, wrażliwość na innych, empatia. Ustanawiając uczucia panami naszego życia sprawiamy, że wymykają się one spod kontroli rozumu.

Uczucia jako nasz wróg to:

Tłumienie uczuć i emocji, zaprzeczanie ich istnieniu, celowe spychanie ich w siebie. Spychane emocje i uczucia  nie znikają. Będą „ czekać” na swój czas i kiedy w końcu wypłyną na zewnątrz, mogą kierować naszymi działaniami destruktywnie.

Z uczuciami ani nie należy walczyć, ani bezwolnie się im poddawać. Trzeba nauczyć się je rozpoznawać i prawidłowo wyrażać, tzn. tak aby nie ranić innych.

I jak zwykle a koniec tych krótkich refleksji praca domowa:

  1. Zastanów się, jakich uczuć nie wolno Ci było okazywać w dzieciństwie?- zrób listę tych uczuć i porozmawiaj o tym z mężem/ żoną.

W rozmowie zwróć uwagę na takie aspekty jak to, że mając świadomość, iż dane uczucie nie było „ dobrze widziane”, wcale nie oznaczało, że przestawało się  czuć to co czułaś/ czułeś. Prawdopodobnie mniej lub bardziej świadomie staraliście się sprostać oczekiwaniom rodziców i „ wyeliminować” nie akceptowane emocje. Tylko z jakim skutkiem?

  1. Zastanów się, jakich uczuć nie pozwalasz okazywać własnemu dziecku. Postaraj się rozróżnić uczucia od zachowań Twojego dziecka.

Pozdrawiam, życząc radości z zabawy z dziećmi oraz optymistycznych refleksji wychowawczych.

Joanna Stychno.